«Harrigarria da euskaldunok eta japoniarrek nola egiten dugun bat gauza batzuetan»

MAITE RAMOS ETA JOSU JIMENEZ, SORTZAILEAK

Iluntzean da, baina ez naiz bakarrik; haritz ezkurrak 

Japoniako estiloko 'haiku' poemak eta horiek ilustratzeko 'haiga' margo sorta dituzte ikusgai sortzaile nafarrek Senperen, Hatsa elkarteak antolaturiko erakusketan. Udazkena ulertzen ikasteko.

Larrun ez da Fuji mendia, baina izan zitekeen, trena, benta eta antenak ez balitu. Maite Ramos eta Josu Jimenez (Iruñea, 1967) Gerezi garaiko haikuak erakusketa jarri dute Senpereko Larraldea aretoan. Jimenezen haiku Japoniako estiloko poemei tintazko irudiak jarri dizkio Ramosek, haiga-k (ikusi beheko irudian). Gaur da erakusketa ikusteko azken eguna, 15:00etatik 19:00etara.

«Ez nuen kanta gehiago sortu nahi, baina musikak gertatzen jarraitzen du»

KRISTA MUIR, MUSIKARIA

Baionan jo zuen herenegun Krista Muir abeslari eta sortzaile kanadarrak. Gaur Azpeitian arituko da, Europan egiten ari den birako azken kontzertuetako batean, Quebecera 'hibernatzera' itzuli aurretik.

Krista Muir (Ottawa, Kanada) musikaria da, ekoizlea, jantzi diseinatzailea eta soinu ingeniaria.Lederhosen Lucil izenpean hasi zen kontzertuak ematen, baina azken boladan bere izena erabiltzen du. Dagoeneko bost disko luze argitaratu ditu. Azkenak Between Atoms du izena, eta, hori aurkezteko, bira egiten ari da Europan. Herenegun Baionan jo zuen, eta, gaur, Azpeitian (Gipuzkoa) arituko da, 23:00etan, Sanagustin kulturgunean, Cannibales & Vahines taldearekin batera.

«Euskaldunen nahiaren afera zabaldu da, eta hori bai dela denontzako une berria»

JAVIER SADABA, FILOSOFOA

Irakasleak ez du arazorik kapitalismoaren amaiera irudikatzeko, eta, are gehiago, krisiak sorturiko ezinegonak bultzatuta mundu osoan gerorako eredu berriak piztu direla azalduko du gaur, Donostian.

Javier Sadaba (Portugalete, Bizkaia, 1940) filosofoa da, eta Erlijioaren Etika eta Filosofia irakasten du Madrilgo Unibertsitate Autonomoan, besteak beste. Nuevos paradigmas ante la crisis hitzaldia emango du gaur, 19:30ean, Donostiako Londres hotelean, Adolfo Lopez de Munain neurologoarekin batera.

Paradigma berriez mintzo zara, baina filosofoen artean klixea da dagoeneko errazago zaigula munduaren amaiera irudikatzea, kapitalismoaren bukaera baino. Zuk irudikatzen dituzu eredu berriak?

Nik beti irudikatu dut kapitalismoaren amaiera. Orain kapitalismoak, bere aurpegi txarrenetako batean, agintzen du: finantza kapitalismoa, politika eta herritarrak irentsi dituena. Hori amaitzea da nire ideala. Lehia eta eraginkortasuna beharrezkoa dira, eta nolabaiteko merkatu askatasuna, mugatua bada ere. Baina ez diot uko egiten sozialismo libertarioari: askatasuna errespetatu baina baliabideak bidezko eran banatu, ez orain bezala. Ez dugu topikoan erori behar; kapitalismoa ez da garaiezina.

Baina jendea ez al dago berriz krisia noiz bukatuko den zain, sistemaren doministikua baino ez delakoan?

Kapitalismoak berritzeko ahalmen handia duela uste dut, baina, oraingoan, ezinegona dago, baita kontserbadoreenen artean ere. Honela ezin dugula jarraitu uste dute. Kontzientzia hori planeta osora zabaltzen ari da. Horrez gain, martxoak 15eko mugimendua bezalakoak daude, non jendea hasi den sistema alternatiboak irudikatzen eta proposatzen, benetako demokrazia eta behar bezalako bizikidetza izateko. Maiatzaren 15ekoak badirau, eta erakutsi du ez dela errautsa, baizik eta txingarra.

Zeintzuk dira ikusten dituzun eredu berri horiek?

Hainbat urrats proposatzen ditut. Lehena: ezetz esaten jakitea. Ez etsi, eutsi. Bigarrena: zeure burua erabakitzen duen gizabanako gisa ikustea, eta gizartearen oinarria geu garela argiago ikustea. Hirugarrena: benetako kultur iraultza, behetik gorakoa. Gizartea topikoz beterik dago, eta nork bere burua engainatzeko joeraz. Eskolan konpondu behar da hori. Azkenik, benetako morala eta bizitzen jakitea. Norberaren plazerekin gustura egon, baina jakinda ezinezkoa dela norberaren zoriona, jende guztiak ez badu era gizatiarrean bizitzerik. Gizarte neoliberala ez, beraz, norberekoikeria muinean duelako. Sozialdemokrazian ere ez dut sinesten, benetan agintzen dutenen lehen putzarekin makurtu egiten delako. Gizarte libertariagoa proposatzen dut: demokrazia askoz zuzenagoa, kargu mugatu eta txandakatuekin, non ekonomia politikariek kontrolatuko duten, eta politikariak, herritarrek.

Paradigma aldaketa eskatzen du Euskal Herriaren egoera berriak?

Bai. Blindatu egin behar da, Madrilen egiten den kaka-nahastetik babesteko. Indarkeriak aztertu behar dira, baina bakarra aztertzekotan ere, zergatik sortu zen ikusi beharko da. Espero dut adiskidetzea eta barkatzea heltzea. Baina, bestalde, euskaldunen borondatearen afera zabaldu da. Hori ez dago zalantzan jartzerik indarkeria egon dela edo halakoak argudiatuta. Benetako leialtasun demokratikoa behar dugu, eta hori bai dela denontzako une berria. Alde batetik, Euskal Herriaren eskubideetatik eginiko proposamenak ongi egin daitezen eta, bestetik, errespeta dadin geure borondatea, euskaldunok izan nahi duguna izan gaitezen.

«Gaur idazten dugun historia nolakoa, halakoa izango da gure etorkizuna»

EDWARD A. SHANKEN, HISTORIALARIA

Argazkia:  IVAR VAN BEKKUM

Paradoxa ematen badu ere, historialari estatubatuarrak, iragana barik, geroa dauka buruan, eta euskaldunoi ere historia ahalik eta ahots gehienekin abesteko gomendatzen digu. Bilbon hitz egingo du gaur.

Artea zientzia eta teknologiaren arteko harremanak aztertzen ditu Edward A. Shanken (Filadelfia, AEB, 1964) historialariak. Art Futura jaialdian mintzatuko da gaur, 19:30ean, Bilboko Alondegian.

«Zientziaren patata ideala bizimodu tradizionalak suntsitzeko arma bat da»

EMMANUEL LIZCANO, PENTSALARIA

Lursagarraren historiaz hausnartuko du filosofoak gaur Donostian, horretan modernitatearen eta tradizioaren arteko zein herrien autonomiaren eta adituen boterearen arteko gatazka ikusten duelako.

Matematikaria, filosofoa eta Ezagutzaren Soziologiako irakaslea da Emmanuel Lizcano (Madril, 1950). La patata ideal hitzaldia eskainiko du gaur, 19:00etan, Donostiako Ingurumen Baliabideen Etxean (Kristinaenea parkean), Nekazaritza eta Modernitatea zikloaren barruan.

«Euskal kantari gehienok zozolapiko samarrak gara»

GONTZAL MENDIBIL, MUSIKARIA

'Neure txiki polita' azken diskoan oinarrituriko ikuskizuna taularatuko du gaur abeslariak, Bilboko Campos Eliseos antzokian, 19:00etan: antzinako kantuak, eta irudiak zein dantza agertokian.

Gontzal Mendibil (Zeanuri, Bizkaia, 1956) 1970eko hamarkadaz geroztik dabil musikaren munduan. Azken hogei urteotan, berriz, kontzeptu baten inguruko diskoak osatu eta plazaratu ditu. Azkenean, Neure txiki polita, haurtzaroan ezagututako kantak bildu ditu. Baina ez gaitzala itxurak engaina: ez da haur musika. Izan ere, istorio odoltsuak kontatzen ditu horretan, besteak beste.

Zergatik izango da berezia gaurko kontzertua, Bilbon egingo duzulako?

Ez, egingo dugunarengatik izango da berezia. Neure jaioterrian egin dugu emanaldi hau, baina antzoki eder batean egiteak beste zentzu bat du. Jendeak ordaindu egiten duenean, gehiago eskatzen du. Diskoan parte hartu dugun musikariok izango gara jotzen, baina Beti Jai-Alai dantzari taldekoek bi koreografia egingo dituzte. Horrez gain, hilketa sano baten antzezpena egingo duguFrantzie kortekoa kantan. Marife Nogales musikariak egingo du Frantziako gorteko damarena, senargaiaren amak hilik nahi duena.

Ez al zen ikusgarriagoa izango diskoko beste kantetako bat antzeztea —Lapur famatua—? Azken batean, horretan hamahiru hilketa gertatzen dira.

Hori beste batean egingo dugu, era txukunago batean. Historia hausnartzen badugu, gauza anker eta dramatikoak beti gertatu direla ikusten dugu. Juan Bilbao 85 urteko arratiarrak kontatu zidan, duela 30 bat urte. Bere aititak erakutsi zion kantua, eta egiatzat zeukan istorioa: ezkontza batean andregaiarekin maitemindurik zegoen beste batek triskantza egin zuen.

Dantza eta ikus-entzunezkoak gehituz ez zara apur bat aldentzen diskoarekin zenuen asmotik: hau da, bi egunetan grabatu eta gero zuzenean freskotasunez eman?

Zuzenean bagina bezala grabatu genuen, musikariak onak direlako. Gaurko krisiarekin ezin duzu hilabete pasatu estudioan. Gauza sinfonikoa egin nahi genuen, baina bizitasuna ziurtatuta dago, kantuok jendearen parte hartzea eskatzen dutelako.

Aurreko batean kexu zinen kontzertuzaleak entzule hutsak bihurtu direlako.

1970eko kantaldietan parte hartze handia zegoen. Azken boladan lokartuta bezala egon gara, kultura fosilizatu egin balitz legez. Beste giro bat sortzen ari da. Esnatzeko motiboak baditugu. Azken bi urteotako kantaldiotan ikusi dut jendeak gogoa duela berriz parte hartzeko. Orain sortzen ari dena ez da lortu azken 30 urteotan. Esaterako: herrietan kantari dabiltzan ehun bat laguneko taldeak. Kantatzen duen herria ez dela hiltzen zioten poetek. Hala izan bedi. Eskerrak oinarri hori sortu den, ETBk eta irratiak ia ez digutelako lagundu horretan.

Zergatik jartzen zarete musikariok, adin batera helduta, haurtzarora begira?

Duela sei bat urte Gorbeiako haizea eleberria argitaratu nuen, eta gogoa nuen horrekin loturiko kantuak berreskuratzeko. Asmoa ez da haurtzaroan geratzea, dena den. Hurrengo diskoak neure kantu berriak jasoko ditu.

Mendiko kantuak konponketa modernoekin eta belle époque estiloko antzoki batean. Ez al da kontraste gehiegi?

Nahasketa hori da interesgarria: nola moldatu estetika on batez? Ikuskizunak barruak ukitu behar dizkizu, benetan. Euskal kantari gehienok zozolapiko samarrak gara. Askatu behar dugu agertokian, jendearengana heltzeko. Holakoak gara, baina agertokia dugunok askatu behar dugu, dugun guztia emateko.

«Ez naiz egolatra, margolanetan ez diodalako neure buruari ederresten»

ANA PAGOLA, MARGOLARIA

Artistaren lanak Donostiako bi aretotan ikus daitezke egunotan, eta Iruñeko alde zaharreko estudioa ere irekia du bisitarientzat. Bere burua menina gisa margotzen du, kolore saturatuekin.

Ana Pagola Divasson margolariak (Iruñea, 1983) Serioa bizitza da, alaia artea erakusketa dauka jarrita Donostiako Lugaritz kultur etxean, urriaren 29a arte. Horrez gain, eginiko azken koadroak ditu ikusgai Groseko Kur galerian. Iruindarrek ere ez dute arazorik haren lanak ikusteko, artistaren estudioan bertan, San Jose kaleko 4.ean.

«Amatasunaren gurtza ia mistikoak atzerakada ekarri die emakumeei zientzian»

Paloma Alcala, fisikaria

 

 

Emakumeek zientzian aritzeko zer oztopo izan dituzten azalduko du Paloma Alcala irakasleak gaur Bilbon, eta ohartaraziko du emakume zientzialari gazteak atzera egiten ari direla, aurrera egin beharrean.

Astronomia emakume erakusketan ikus daitezkeen paneletako bat. / BERRIA

Paloma Alcala fisikariak (Madril, 1975) zientzia aztertzen du genero ikuspegitik, eta horren inguruko zortzi lan baino gehiago argitaratu ditu. Con faldas y en la ciencia hitzaldia emango du gaur, 18:30ean, Bizkaia aretoan (Abandoibarra 3, Bilbo), Astronomia emakume erakusketaren harira.

«Garai txar hauetan, une ona dugu kontrakultura zer izan zen gogoratzeko»

Amaia Zorrilla, zinemazalea

 

 

AEBetako kontrakultura mugimenduaren inguruko zinema ziklo berezia zabalduko du gaur Gasteizen, The Weather Underground talde hippy armatuaren inguruko dokumental batekin.

Amaia Zorrillak (Portugalete, Bizkaia, 1963) antolatu eta aurkeztuko du gaur Kontrakultura zinema zikloa, 19:30ean, Gasteizko Ibu Hots aretoan. Urriaren 9an, 18an, 25ean eta 30ean, film bana ikusi ahalko da Ameriketako Estatu Batuetako mugimenduaren hainbat alderdi ezagutzeko. Ekintza politiko-armatuak, hardcore musika, beat belaunaldiko literatura eta komikigintzaren inguruko dokumentalak eta fikzio lanak erakutsiko dituzte.

«Ez dut bereizten Christina Aguilera eta Bob Dylanen artean; dena gauza bera da»

Eef Barzelay, musikaria

Clem Snide taldeko sortzailea 'The Ghost of Fashion' diskoaren 10. urteurrena ospatzen ari da, bira berezi batekin. Diskoa hasieratik amaierara joko du gaur Donostian, Partido taldeak lagunduta.

Eef Barzelay (Tel Aviv, 1970) Ameriketako Estatu Batuetan hazi zen, New Jerseyn. Boston inguruko hainbat taldetan jo ondoren, Clem Snide sortu zuen, 1990eko hamarkadaren hasieran. Donostian arituko da gaur, 21:00etatik aurrera, Gazteszena aretoan.

«Norbaitek joan beharko luke Guardia Zibilarengana Arestiren lanak eskatzera»

Xabier Monasterio, irakaslea

 

 

Lanabesa

Xabier Monasterio (Bilbo, 1958) Gabriel Aresti euskaltegiko zuzendaria da. Berak antolatu du Harrizko Aresti Hura Gogoratzen omenaldi astea, idazlearen bizitza, lana eta garaiko testuingurua ezagutarazteko. Erakusketa bat zabaldu dute euskaltegian bertan (San Bizente 2, Zazpikaleetan), eta hainbat ekitaldi egingo dituzte datozen egunetan Bilboko Kafe Antzokian. Arestiren ipuinen irakurketa komentatua egingo du Itziar Laka EHUko irakasleak ostiralean, 11:00etan. Poetaren inguruko hitzaldia egingo du Monasteriok hurrengo ostiralean.

«Garai lasai batean gaude zientzian, eta horrek jende asko aztoratzen du»

Jose Ignacio Latorre, fisikaria

 

 

CERNeko esperimentu batek zalantzan jarri du Einsteinen teoriaren oinarria, partikula batzuek argia baino azkarrago bidaia dezaketela iradokiz. Latorrek argi du: esperimentuak du akatsa, ez Einsteinek.

Jose Ignacio Latorrek (Bartzelona, 1959) Fisika Teorikoa irakasten du Bartzelonako Unibertsitatean. Neutrinos; Einstein seguramente tiene razón hitzaldia emango du gaur, 19:30ean, Kutxaren Andia aretoan, Donostian.

«Dantza egin bai, baina musika kulturan atzera ari gara»

Roberto Moso, irrati esataria

Latinoamerikako doinuei eskainitako saioa egiten hasi da Radio Euskadin, larunbat arratsalde nagietarako konpainia.

Kamerun urrun dagoela gogorarazi zuen aspaldi, Zarama taldeko abeslari gisa, eta, orain, Latinoamerika gerturatzen du larunbatero, Radio Euskadin, Aquí Macondo saioarekin. Roberto Moso esatariak (Santurtzi, Bizkaia, 1960) irratsaioa estreinatu du, baina jarraitzen du Radio Euskadiko beste hainbat proposamenetan parte hartzen.

«Estudioa aspergarria iruditzen zait: kanpora jo nahi dut soinuak biltzera»

Ttittika Rekalt, irrati esataria

 

'Ipar Leihotik' saioa estreinatu berri du kazetari zuberotarrak. Batez ere, Gipuzkoari begirada luzatzen dio, elkarrizketen bidez herrialdean gertatzen direnak beste euskaldunei azaltzeko.

Ttittika Rekalt irrati esataria da (Altzai, Zuberoa, 1959), baina baita sortzailea ere. Ipar Leihotik saioa estreinatu berri du Iparraldeko Euskal Irratietan. Elkarrizketak landuko ditu, bi astetik behin, hegoaldeko hainbat pertsonen egunerokotasuna hurbiltzeko Euskal Irratietako entzulei. Larunbatetan, hamabostero entzun ahalko da. Edo, bestela, euskalirratiak.info atarian.

«Hau maratoia da: hamar urte barru hasiko naiz interesgarria izaten»

IMA MONTOYA. MARGOLARIA

Bilbo atzo arratsaldean, Montoyaren koadroa.

Bilbora itzuli da, baina ez da geratuko. Europan eta Asian hiriz hiri bizi ondoren, lehen aldiz jarri du bere lana etxean ikusgai. Ikasitakoa erakusten du: kanpoan konturatu da zein exotikoa den.

Margolari ibiltaria da Ima Montoya (Erandio, Bizkaia, 1963). Mosku, Londres, Tokio eta Bruselasen bizi ondoren, Budapesten ari da lanean azken boladan. Izen egokia jarri dio erakusketari: De paso. Bilbon egiten duen lehena da. Atzo zabaldu zuten, Bizkaiko Abokatuen Bazkunean (Uribitarte, 3). Urriaren 19a arte egongo da ikusgai.

«Afrikako gosetea 'reality show' gisa erabiltzen dute hedabide komertzialek»

CARLOS VAZQUEZ. ZINEMA IKUSEZINA JAIALDIAREN BURUA

Gaurtik aurrera, gizarte gaien inguruko 62 film labur eta luze ikusi ahalko dira Bilbo inguruan, KCD erakundeak antolatuta. Lehiaketako saio nagusiak irailaren 27tik urriaren 4ra arte egingo dituzte.

Garapenerako komunikazioan lan egitea erabaki zuen aspaldiCarlos Vazquezek (Barakaldo, Bizkaia, 1961), «pobreturiko herrialdeez hedabideek ematen diguten informazio okerra zuzentzeko». KCD Kultura, Communication y Desarrollo gobernuz kanpoko erakundeko zuzendaria da, eta berak antolatzen du Zinema Ikusezina jaialdia. Gizarte gaiak jorratzen dituzten filmen lehiaketa da, eta gaur hasiko da, 19:00etan, Bilboko Fnac saltokian. Ostiralean jarraituko du, Hala Dzipo elkartean (Barakaldo).

«Arratsaldean zer egingo dugun ez jakiteak morboa ematen digu»

AMAIA ARTETXE, TELEBISTA AURKEZLEA

'Euskadi Tropikala?' magazina estreinatuko du kazetariak bihar ETB1ean. Hiru orduz, udako gaiak eta jaiak jorratuko dituzte.

Amaia Artetxe (Bermeo, Bizkaia, 1984). ETBko albistegietan hasi zen lanean, eta, besteak beste, Gaztea irratitik, Pásalo eta Kalaka saioetatik pasa ondoren, Arratsalderomagazinean ibili da azken boladan. Proposamen berriarekin datorkigu orain, astelehenetik, irailaren 9a arte:Euskadi Tropikala? Udako arratsalderako magazina izango da, baina halakoetan ohikoak diren gaiak jorratzeaz aparte, zirikatzeko asmoa dute. 

Uztailean izan dugun eguraldia ikusita, Euskadi Tropikala?izenburua probokazioa da, edo behar bezalako abuztua datorrela berma dezakezue?

Eztabaida hori izan dut Iñaki Urdanpileta saioaren zuzendariarekin. Berak uste du asmatu egin dugula izenburuarekin. Batez ere, galdera ikurra jarri diogulako: Euskadi Tropikala? Ikusiko dugu zer-nolako eguraldia dugun abuztuan. Bermeon, behintzat, udazkenekoa izan dugu uztailean. Eskerrak Italian ibili naizen 10 egun oporretan, eguzki pixka bat ikusteko.

Bihar hasiko duzu saioa. Zeinen antza izango du: Pásalo edo Arratsaldero-rena?

Batez ere, Arratsaldero-ren antza izango du. Euskaraz da, ETB1en, K2000 ekoizpen etxearena. Jendea ere talde berekoa da asko, eta ezagutzen ditut gehienak, Arratsaldero-tik edo beste egitasmoetatik.

Diotenez, Euskal Herriko zauri sakonetan ziria sartzeko asmoa duzue.

Magazin klasikoa izango da: gaurkotasuna eta Euskal Herriko jaiak landuko ditugu, solaskideen laguntza izango dut estudioan, eta kazetariak ibiliko dira han eta hemen. Jaiak baliatuko ditugu herrien arteko ika-miketan zirikatzeko. Bi herritan egun berean festak eginez gero, erreportari bana bidaliko dizkiegu, giroa konparatzeko, eta jairik handiena non egiten duten ikusteko. Halere, hau ideia besterik ez da; ez dakigu nola aterako den gero.

Joango zaretela ohartaraziko diezue?

Ez dut uste. Kazetariak egunean egunekoa egiten ibiltzen dira normalean, eta guk ere kamerak hartu eta ezustean harrapatuko ditugu. Horrek ematen dio gatza eta piper apur bat.

Jenderik geratuko al da abuztuan Euskal Herrian, zuenera solaskide joateko?

Batzuk Arratsaldero-n ibilitakoak izango dira, baina, bestela, lagun berriak topatzen saiatu gara. Denetatik egongo da. Abuzturako saioa da, hilabete baterako, eta arin mugituko da. Saio bizia egingo dugu, egunero bere tokia bilatzen arituko dena. Tonua ere arina izango da; baina hiru orduko saioa izanda eta lehen zatian gaurkotasuneko gaien inguruan arituko garela kontuan hartuta, litekeena da lehen ordua serioagoa izatea.

Inprobisatzeak ez dizu beldurrik ematen?

Dagoeneko, ez. Ohituta gaude. Beldur barik, urduri gaude apur bat. Arratsaldero saioarekin egunero bost orduz ibiltzeak makina osoa martxan jarri du, eta oso trebakuntza ona izan da egunerokotasun horretara ohitzeko. Asko ikasi dugu. Goizean egunkariak irakurri arte ez dugu jakingo zer gaiak jorratuko ditugun arratsaldean, nahiz eta aurretik atalen bat lotuta izango dugun, normala denez. Baina badakit posible dela hori gauzatzea, talde ona dagoelako atzean. Horrek, gainera, morbo apur bat ematen digu.

Halako magazinetan fenomeno bitxia gertatzen ohi da ETBn: euskarazko katekoak askoz aurrekontu txikiagoa izaten du, egunero ordu gehiago egin arren. Euskadi Tropikala? ere ETB2ko Ni más ni menos-en lehengusu pobrea izango da?

Ez dakit nolakoak diren aurrekontuak, baina krisia leku guztietan sartu da, eta guri ere eragin digu.Arratsaldero magazinarekin aipatu duzuna gertatu zitzaigun. Prentsan irakurri genuen, eta tonto aurpegi itzelarekin geratu ginen denok. Etxean zegoenarentzat begi bistakoa zen Arratsaldero saio luzea zela, eta barruan geundenok bagenekien zein jende gutxirekin egiten genuen. Horrek argi uzten zuen aurrekontu txikia zuela. Kasu honetan, Euskadi Tropikala?-rekin berdin gertatuko dela uste dut.

Zuekin hasiko da udako eguraldia?

Eguraldi ona ez bada, alaitasuna eta berotasuna etorri egingo dira gurekin.

Hilabete pasatxo baterako saioa da. Zer egingo duzu ondoren?

Ez dakit; baina, printzipioz, Arratsaldero itzuli egingo dela espero dugu. Erreportari lanetara itzuliko naiz horretan. Telebistan oso etorkizun laburra daukagu. Gure geroa bihar da.

«Autore irratia egiten dut, neure nortasunarekin eta hitz egiteko erarekin»

MIKEL MARKEZ, IRRATI ESATARIA ETA MUSIKARIA

'Kaja beltza' saioarekin, irratira itzuli da abeslari errenteriarra, eta euskal kantagintzaren inguruan egiten dituen ikerketak eta zuzeneko emanaldiak uztartzen ditu, astean bitan.

Mikel Markezek 25 urte inguru daramatza musikaren munduan (Errenteria, Gipuzkoa, 1971). Halere, kantari gisa baino sarriago entzuten dugu haren ahotsa irrati aurkezle moduan, beti musikaren inguruan bada ere. Udak ekarri du Euskadi Irratira. Kaja beltza saioa egiten ari da, astelehen eta astearteetan, 20:00etan, hurrengo diskoa orrazten diharduen bitartean.